Abstract
Ushbu maqolada bachadon miomasining etiologiyasi, patogenezi va rivojlanish mexanizmlari keng yoritilgan. Bachadon miomasi ayollar orasida eng ko‘p uchraydigan o‘smalardan biri bo‘lib, uning rivojlanishiga genetik o‘zgarishlar, gormonal disbalans, yallig‘lanish va oksidlovchi stress kabi ko‘plab omillar sabab bo‘ladi. Miomatoz tugunlarning shakllanishida estrogen va progesteronning roli, angiogenez va ekstrasellyulyar matritsa o‘zgarishlari muhim ahamiyatga ega. Ushbu maqolada kasallikning asosiy molekulyar va hujayra darajasidagi mexanizmlari tahlil qilinib, uning rivojlanish jarayoni izchil yoritilgan. Tadqiqot natijalari diagnostika va davolashning samarali usullarini ishlab chiqishda muhim ahamiyat kasb etadi.
References
1. Med24 – все клиники и врачи Ташкента. Медицинские центры, больницы и клиники, отзывы. Доступно по адресу: https://med24.uz/uz/
2. Ginger Healthcare | Global Healthcare Advisors. Международная медицинская консультативная платформа. Доступно по адресу: https://ghealth121.com/?lang=uz
3. Электронная библиотека Самаркандского государственного медицинского университета (SamMU). Доступно по адресу: https://e-library.sammu.uz/uz/book/543
4. Элтазарова Г.Ш. Бачадон миомаси. Эндометриоз. Тухумдонларнинг хавфсиз ва хавфли ўсмалари.
(Миома матки. Эндометриоз. Доброкачественные и злокачественные опухоли яичников.)
5. Международная статистика. Доступно по адресу: https://navstat.uz/uz/xalqaro-statistika
6. Бачадон миомаси. Эндометриоз. Тухумдонларнинг хавфсиз ва хавфли ўсмалари.
Электронная версия. Доступно по адресу: https://e-library.sammu.uz/uz/book/2842
7. Орипова М.Р., Джураев М.Д., Шаханова Ш.Ш. Цитогенетический и иммуногистохимический анализ в диагностике сарком матки.
8. World Health Organization (WHO). (2023). Портал данных по сексуальному и репродуктивному здоровью. Женева: ВОЗ. Доступно по адресу: https://www.who.int
9. Stewart E.A., et al. (2017). Миома матки. The Lancet, 392(10143), 293–304. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(18)31445-9
10. Bulun S.E. (2013). Миома матки. The New England Journal of Medicine, 369, 1344–1355. https://doi.org/10.1056/NEJMra1209993
11. Baird D.D., Dunson D.B., Hill M.C., Cousins D., Schectman J.M. (2003). Высокая кумулятивная частота лейомиомы матки у женщин негроидной и европеоидной расы: данные ультразвукового исследования. American Journal of Obstetrics and Gynecology, 188(1), 100–107. https://doi.org/10.1067/mob.2003.99
12. Catherino W.H., et al. (2018). Патогенез лейомиомы матки. Seminars in Reproductive Medicine, 36(2), 81–90. https://doi.org/10.1055/s-0038-1666811
13. Makinen N., et al. (2011). Мутации экзона 2 гена MED12 при лейомиомах матки. Science, 334(6053), 252–255. https://doi.org/10.1126/science.1208930
14. Laughlin-Tommaso S.K., Stewart E.A. (2018). Переход к персонализированной медицине при лейомиоме матки. Obstetrics & Gynecology, 132(4), 961–971. https://doi.org/10.1097/AOG.0000000000002871
15. American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG). (2021). Практический бюллетень № 228: Ведение пациенток с симптомной лейомиомой матки. Obstetrics & Gynecology, 137(6), e100–e115.
16. Donnez J., Dolmans M.M. (2016). Лечение миомы матки: от настоящего к будущему. Human Reproduction Update, 22(6), 665–686. https://doi.org/10.1093/humupd/dmw023
