Abstract
JSST malumotlariga ko’ra dunyo aholasining qariyb 15% ini nogironligi bo’lgan shaxslar tashkil etar ekan. Shuningdek nogironlikni keng ko‘lamli tibbiy, ijtimoiy va atrof-muhit omillarining o‘zaro ta’siri natijasida yuzaga keladigan muammo sifatida ko‘riladi. Bunda nogironlik faqatgina insonning salomatligi bilan bog‘liq emas, balki jamiyatning ushbu shaxs uchun yaratgan imkoniyatlari va to‘siqlari bilan ham bog‘liq. O‘zbekiston Respublikasi Inson huquqlari bo‘yicha milliy markazining 2022-yil 3dekabrda e’lon qilingan ma’lumotlariga ko‘ra, mamlakatimizda jami 760 727 nafar nogironligi bo‘lgan shaxs istiqomat qiladi. Shulardan 100 mingdan
ortig‘i 16 yoshgacha bo‘lgan nogiron bolalardir. Reabilitatsiya markazlarini ko‘paytirish, xalqaro tajribalarni milliy amaliyotga tatbiq etish muhim ahamiyat kasb etadi.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
