Abstract
Ushbu maqolada turk va o‘zbek tillarining fonetik, grammatik va leksik xususiyatlari qiyosiy lingvistik yondashuv asosida tahlil qilinadi. Tadqiqot natijalari ushbu tillarning umumiy turkiy ildizga ega ekanligini, biroq tarixiy rivojlanish jarayonida turli yo‘nalishlarda mustaqil evolyutsiya qilganini ko‘rsatadi. Ayniqsa, grammatik tizimda o‘xshashliklar nisbatan barqaror saqlangan bo‘lsa, leksik qatlamda sezilarli o‘zgarishlar yuz bergani aniqlanadi. Shuningdek, fonetik o‘zgarishlar so‘zlarning shakllanish jarayonida muhim rol o‘ynaganligi misollar orqali asoslanadi. Tadqiqot natijalari turkiy tillarni qiyosiy o‘rganish, shuningdek, til o‘qitish metodikasini takomillashtirish uchun amaliy ahamiyatga ega.
References
1. Baskakov, N. A. (1982). Turkiy tillar va ularning o‘zaro munosabatlari. Moskva.
2. Ergin, M. (2005). Türk dil bilgisi. Istanbul: Bayrak.
3. Shodmonov, M. (2008). O‘zbek tilining grammatikasi. Toshkent: O‘qituvchi.
4. Tenişev, E. R. (1976). Turkiy tillar qiyosiy grammatikasi. Moskva.
5. O‘zbekiston Fanlar akademiyasi Til va adabiyot instituti. (2006). O‘zbek tilining izohli lug‘ati. Toshkent.
6. Türk Dil Kurumu. (n.d.). Türkçe sözlük. https://www.tdk.gov.tr
7. O‘zbekiston Milliy Ensiklopediyasi. (2000). Toshkent.