Keywords
How to Cite
Abstract
Mazkur maqolada Alisher Navoiyning “Bormog‘in” va “Sarvi gulrux soridin” tuyuqlari misolida tajnis san’atining badiiy va semantik ahamiyati tahlil qilinadi. Tuyuq janrining o‘ziga xos xususiyatlari, xususan, tajnisli qofiya, omonim so‘zlar orqali ma’no qatlamlarini boyitish jarayoni yoritiladi. Shoir tuyuqlarida qo‘llangan badiiy san’atlar, istiora, metonimiya kabi tasviriy vositalarning she’r mazmunini chuqurlashtirishdagi roli ko‘rsatib beriladi. Tadqiqot jarayonida har ikki tuyuqning leksik-semantik va badiiy tahlili amalga oshirilib, tajnis san’atining tuyuq janrida poetik ta’sir kuchini oshirishdagi o‘rni ochib beriladi.
References
1. Alisher Navoiy. Mezon ul-avzon. – Toshkent: G‘afur G‘ulom nomidagi Adabiyot va san’at nashriyoti.
2. Alisher Navoiy. Badoye’ ul-vasat. – Toshkent: Fan nashriyoti.
3. Mavlona Lutfiy. Devon. – Toshkent: Mumtoz so‘z nashriyoti.
4. Izzat Sulton. Adabiyot nazariyasi. – Toshkent: O‘qituvchi nashriyoti.
5. Qutadg‘u bilig. – Toshkent: Fan nashriyoti.