Abstract
Ushbu maqolada zamonaviy o‘zbek she’riyatining yirik vakillaridan biri – Omon Matjon ijodida tabiat manzaralarining badiiy tasviri, ular orqali ifodalangan falsafiy qatlamlar, ruhiy holatlar va estetik talqinlar tahlil qilinadi. Shoirning lirikasida tabiat obrazlari shunchaki manzara emas, balki inson qalbining ramzi, ruhiy kechinmalarining ichki ovozi sifatida namoyon bo‘ladi. Maqolada Omon Matjonning she’rlarida uchraydigan tabiat tasvirlari (quyosh, daraxt, suv, osmon, qush, tun, shamol, va h.k.) poetik detallari bilan o‘rganiladi hamda ularning shoirning g‘oyaviy-estetik izlanishlaridagi tutgan o‘rni ochib beriladi.
References
1. Omon Matjon. Odamning soyasi quyoshga tushdi. – Toshkent: “Sharq” nashriyoti, 2004. – 96 b.
2. Omon Matjon. Haqqush qichqirigʻi. – Toshkent: “Yangi asr avlodi” nashriyoti, 2018. – 176 b.
3. Nazarov Q. Adabiyot nazariyasi. – Toshkent: Oʻzbekiston Milliy ensiklopediyasi, 2006. – 288 b.
4. Gʻaniyeva H. Oʻzbek sheʼriyati tahlili: darslik. – Toshkent: Fan, 2007. – 320 b.
5. Rahmon M. Adabiy-estetik tafakkur.”Sharq yulduzi”. – 2005. – №6. 65–72.
6. Karimov I. Yuksak ma’naviyat – yengilmas kuch. – Toshkent: Ma’naviyat, 2008. – 176 b.
7. Qurbonov, S. She’riyat va tafakkur. – Toshkent: Fan, 2001. – 216 b.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
